نقش میانجیگر خودشناسی در رابطۀ بین سبک‌های دفاعی و علایم جسمانی‌سازی

فاطمه نوربالا, نیما قربانی, مسعود غلامعلی لواسانی

چکیده


بررسی مؤلفه‌های مؤثر بر سلامت جسمانی و روانی، روز‌به‌روز اهمیت بیشتری در تحقیقات روانشناسی پیدا می‌کنند. خودشناسی و سبک‌های دفاعی از جمله متغیرهای روانشناختی مؤثر در این حیطه هستند. هدف تحقیق حاضر بررسی نقش میانجیگر خودشناسی در رابطۀ سبک‌های دفاعی با علایم جسمانی‌سازی می‌باشد. نمونة این پژوهش شامل 253 دانشجو (149 زن و 104 مرد) بوده‌است و ابزارهای مورد استفاده پرسشنامۀ سبک‌های دفاعی (اندروز و همکاران، (1993)، پرسشنامۀ خودشناسی انسجامی (قربانی و همکاران، 2008) و چک‌لیست علایم جسمانی‌سازی (ریف و هیلر، 1998)  بودند. داده‌ها با روش همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چندمتغیره، مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته‌ها نشان دادند بین سبک‌های دفاعی رشدنایافته و روان‌آزرده با علایم جسمانی‌سازی همبستگی مثبت و بین سبک دفاعی رشدیافته و خودشناسی انسجامی با جسمانی‌سازی همبستگی منفی معنادار وجود دارد (01/0>P). هم‌چنین خودشناسی انسجامی نقش میانجیگر ‌در رابطۀ بین سبک‌های دفاعی رشدنایافته و روان‌آزرده با علایم جسمانی‌سازی دارد (01/0>P). یافته‌های این مطالعه مبنی بر شناسایی تأثیر خودشناسی و سبک‌های دفاعی مؤثر در جسمانی‌سازی و سلامت افراد، می‌توانند در پیشگیری از ایجاد و عود اختلالات روان‌تنی و افزایش سلامت جسمانی و روانی مؤثر واقع شوند.


XML

تمام متن:

PDF

ارجاعات

  • در حال حاضر ارجاعی نیست.


تمام حقوق محفوظ است